PIERRE GASLY

AlphaTauriAlphaTauri AT01
Starty:62 GP
Pierwszy start w F1:Grand Prix Malezji 2017
Wygrane:1 (1,6%)
Pierwsza wygrana:Grand Prix Włoch 2020
Podia:2 (3,2%)
Zdobyte punkty:195
Pole position:0 (0,0%)
Najszybsze okrążenia:2 (3,2%)
Narodowość: FrancjaData urodzenia: 7 lutego 1996Miejsce urodzenia: RouenMiejsce zamieszkania: Mediolan (Włochy) Oficjalna strona: www.pierregasly.comWzrost: 177 cmWaga: 68 kgStan cywilny: KawalerImiona dzieci: -

KARIERA

2019
Zalicza sezon pełen wzlotów i upadków. Podczas zimowych testów ma dwa poważne incydenty, które wpłynęły na jego pewność siebie. W zespołowym pojedynku w Red Bullu zostaje całkowicie zdominowany przez Maksa Verstappena. Za kierownicą RB15 ściga się na granicy środka stawki, a do letniej przerwy ma prawie trzy razy mniej punktów od partnera. Przed GP Belgii zostaje zdegradowany do Toro Rosso, w którym wyraźnie odżywa. Pokonuje Kwiata i sześciokrotnie dojeżdża w punktach, w tym na drugim miejscu w Brazylii po szalonym wyścigu i walce do mety łeb w łeb z Hamiltonem. Zajmuje siódme miejsce z 95 punktami. Na 2020 rok zostaje w Toro Rosso przemianowanym na AlphaTauri.
2018
Jest jednym z największych objawień mistrzostw dzięki świetnym występom w przeciętnym bolidzie Toro Rosso. W zaledwie drugim Grand Prix Bahrajnu startuje z piątego miejsca, a w wyścigu jest czwarty, notując najlepszy wynik dla Hondy w hybrydowej erze. Równie spektakularne wyścigi zalicza w Monako i na Węgrzech, gdzie odpowiednio dojeżdża na siódmej i szóstej pozycji. W zespołowym pojedynku nie pozostawia żadnych szans partnerowi. Dostrzega to Red Bull, który w obliczu odejścia Daniela Ricciardo do Renault awansuje go do głównej ekipy na sezon 2019. Pierwsze pełne mistrzostwa kończy na piętnastym miejscu z dorobkiem 29 punktów.
2017
Toro Rosso decyduje się zachować skład z poprzedniego sezonu, przez co kontynuuje obowiązki trzeciego kierowcy. Red Bull umożliwia mu starty w japońskiej Super Formula, gdzie dołącza do Team Mugen. Za kierownicą bolidu z silnikiem Hondy włącza się do walki o tytuł, wygrywając dwa wyścigi na obiektach Motegi oraz Autopolis. Mimo to finał sezonu na Suzuce zostaje odwołany przez szalejący monsun i ostatecznie kończy sezon na drugim miejscu. Wcześniej Toro Rosso zwalnia Daniiła Kwiata i wskakuje w jego miejsce na rundy w Malezji, Japonii, Meksyku, Brazylii oraz Abu Zabi. Przez wysoką awaryjność jednostek Renault często startuje z końca stawki, a w wyścigach jego najlepszą pozycją jest dwunasta na Interlagos. Mimo to robi dobre wrażenie na szefostwie ekipy i otrzymuje umowę na sezon 2018.
2016
Przed sezonem uważany jest za faworyta do zdobycia mistrzowskiej korony w GP2 i opinie ekspertów znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości. Przechodzi do Prema Racing i czterokrotnie przekracza linię mety jako pierwszy, choć sezon nie układa się dla niego tak gładko. Tytuł zdobywa dopiero w ostatniej rundzie sezonu, przystępując do niej z pozycji wicelidera klasyfikacji. Ponadto kontynuuje obowiązki trzeciego kierowcy Red Bulla oraz Toro Rosso, prowadząc bolidy tych ekip podczas testów w trakcie sezonu Formuły 1.
2015
Przechodzi na pełen sezon startów do serii GP2, gdzie zasila szeregi ekipy DAMS. W kilku wyścigach prezentuje błyskotliwą jazdę, lecz bardzo często przydarzają mu się rażące błędy i ani razu nie wygrywa. Ostatecznie zajmuje ósme miejsce w klasyfikacji z dorobkiem 110 punktów, a także czterech wizyt na podium. W trakcie roku debiutuje za sterami bolidów Formuły 1 ekip Red Bull Racing oraz Toro Rosso, natomiast we wrześniu zostaje ogłoszony kierowcą rezerwowym obu stajni austriackiego koncernu.
2014
Sukces odniesiony w poprzednim sezonie zwraca uwagę Red Bulla, który włącza go w szeregi swojego juniorskiego programu. Przy pomocy austriackiego koncernu awansuje do Formuły Renault 3.5, gdzie reprezentuje barwy Arden Motorsport. W końcowej klasyfikacji ulega tylko innemu protegowanemu Red Bulla - Carlosowi Sainzowi, zdobywając tytuł wicemistrza bez ani jednej wygranej na koncie. Pojawia się na podium łącznie osiem razy, a pod koniec roku zalicza pojedyncze starty w GP2 Series, gdzie jednak nie radzi sobie tak dobrze i w sześciu wyścigach nie zdobywa ani jednego punktu.
2013
Pozostaje w Formule Renault 2.0 Eurocup, lecz tym razem łączy starty w głównym cyklu z pojedynczymi występami w alpejskiej edycji mistrzostw. W Eurocupie rywale nie mają z nim jakichkolwiek szans i zdobywa mistrzowski tytuł, zgarniając po drodze cztery pole position oraz trzy zwycięstwa. Z kolei w FR2.0 ALPS podczas sześciu startów zdobywa łącznie trzy miejsca na podium, co pozwala mu na szóstą lokatę w klasyfikacji.
2012
Przechodzi do Formuły Renault 2.0 Eurocup, decydując się również na pojedyncze starty w północnoeuropejskim cyklu. W europejskim czempionacie plasuje się na dziesiątym miejscu w tabeli z dorobkiem dwóch miejsc na podium oraz jednym pole position.
2011
Zasila stawkę francuskiej Formuły 4, gdzie swój pierwszy sezon za kierownicą jednomiejscowego bolidu kończy na trzecim miejscu z dorobkiem czterech zwycięstw oraz łącznie siedmiu miejsc na podium.
2006 -2010
Rozpoczyna profesjonalne starty w wyścigach od kartingu w 2006 roku. Łącznie za kierownicą gokarta spędza cztery sezony, podczas których rywalizuje we Francji oraz w europejskich mistrzostwach CIK-FIA, gdzie jest jednym z czołowych zawodników.

STATYSTYKI W F1

SezonP.StartyPunktyZwyc.PodiumPktwł.P.pos.Naj. okr.Nie skl.Zespoły
2020101571119003AlphaTauri
2019721950114021Red Bull, Toro Rosso
2018152129005005Toro Rosso
20172150000000Toro Rosso
Razem:621951 (1,6%) 2 (3,2%) 28 (45,2%) 0 (0,0%) 2 (3,2%) 9 (14,5%) 3
Objaśnienia: P. - końcowa pozycja w klasyfikacji generalnej, Zwyc. - zwycięstwa, Pktwł. - punktował, P. pos. - pole positions, Naj. okr. - najszybsze okrążenia, Nie skl. - niesklasyfikowany, ZD - zdyskwalifikowany. Starty obejmują rozpoczęte wyścigi.