MAX VERSTAPPEN

2021, 2022, 2023, 2024
Red BullRed Bull RB22
Starty:233 GP
Pierwszy start w F1:Grand Prix Australii 2015
Wygrane:71 (30,5%)
Pierwsza wygrana:Grand Prix Hiszpanii 2016
Podia:127 (54,5%)
Zdobyte punkty:3444.5
Pole position:48 (20,6%)
Najszybsze okrążenia:36 (15,5%)
Narodowość: HolandiaData urodzenia: 30 września 1997Miejsce urodzenia: Hasselt (Belgia)Miejsce zamieszkania: Monte Carlo (Monako)Oficjalna strona: www.verstappen.nlWzrost: 180 cmWaga: 67 kgStan cywilny: KawalerImiona dzieci: Lily (z Kelly)

KARIERA

2025
Rozpoczyna sezon w samochodzie wyraźnie odstającym od McLarena, jednakże swoim talentem nadrabia jego niedostatki i liczy się w walce z Norrisem oraz Piastrim. Wygrywa na Suzuce i Imoli, by następnie odzyskać wiatr w żagle na Monzy, w Baku, Austin, Las Vegas, Losail i Yas Marina. Po wyjeździe z Europy bezlitośnie wykorzystuje gorszą formę McLarena oraz błędy jego kierowców, realnie włączając się do walki o piąty tytuł. Zalicza jedną z najbardziej spektakularnych pogoni w historii, redukując stratę do lidera, która po Zandvoort wynosi 104 punkty. Finalnie pierwszy raz w karierze zostaje wicemistrzem, uznając wyższość Lando Norrisa o zaledwie dwa punkty.
2024
W pierwszej połowie sezonu praktycznie jest bezkonkurencyjny i sięga po siedem zwycięstw, którymi buduje pokaźny bufor nad pozostałymi kierowcami. Mimo to od Grand Prix Austrii rozpoczyna się prawdziwy kryzys Red Bulla, który zaczyna ustępować osiągami McLarenowi, Ferrari i Mercedesowi. Na pewnym etapie widmo utraty prowadzenia w tabeli na rzecz Norrisa staje się realne i podejmuje desperackie próby walki z Brytyjczykiem w szybszej maszynie. Część manewrów uchodzi mu na sucho, lecz w Meksyku za wywożenie go poza tor otrzymuje karę aż dwudziestu sekund postoju. Ostatecznie jednak przesądza losy czwartego mistrzostwa na dwie rundy przed końcem w Las Vegas, dopisując do dorobku kolejne wygrane w Sao Paulo po starcie z siedemnastego pola oraz w Katarze.
2023
Za kierownicą Red Bulla RB19 praktycznie jest niepokonany i wznosi swoją dominację na poziom niespotykany w całej historii Formuły 1. Na dwadzieścia dwa rozegrane wyścigi aż dziewiętnastokrotnie jest pierwszy na mecie. Jego najdłuższa seria zwycięstw wynosi dziesięć, dzięki czemu poprawia rekord Sebastiana Vettela z sezonu 2013. Zespołowy partner oraz rywale z pozostałych ekip nie mają z nim najmniejszych szans i trzeci tytuł mistrza świata świętuje po sprincie w Katarze, na siedem wyścigów przed końcem. Po ostatnim Grand Prix zamyka swój dorobek na historycznych 575 punktach i wskakuje na trzecie miejsce zestawienia kierowców z największą liczbą zwycięstw.
2022
Notuje bardzo nieudany początek sezonu. Ma problemy z dostosowaniem się do charakterystyki RB18, a w Bahrajnie i Australii opada po usterkach technicznych. Wkracza do Europy jako szósty zawodnik w klasyfikacji ze stratą 46 punktów do liderującego Leclerca. Od tego momentu wchodzi na najwyższe obroty i bezlitośnie zaczyna wykorzystywać błędy Ferrari oraz fatalną formę Mercedesa. W całym sezonie wygrywa aż piętnaście wyścigów, ustanawiając nowy rekord. Szczególnie imponuje na Węgrzech i w Belgii, gdzie tryumfuje po startach odpowiednio z dziesiątego oraz czternastego pola. Z drugiego mistrzostwa świata cieszy się na cztery wyścigi przed końcem w Japonii. Ponadto podpisuje nową umowę z Red Bullem, która gwarantuje mu posadę aż do 2028 roku.
2021
Wreszcie otrzymuje od Red Bulla samochód, którym jest w stanie podjąć równorzędną walkę o mistrzowski tytuł. Jego rywalem jest Lewis Hamilton, który notuje piorunujące otwarcie sezonu. Mimo to po Grand Prix Monako odbiera mu pozycję lidera tabeli i rozpoczyna epicki pojedynek. Prezentuje niesamowitą regularność i na dziewiętnaście ukończonych wyścigów tylko raz dojeżdża na pozycji gorszej niż druga. Mimo to musi mieć się na baczności do samego końca. W Baku pewną wygraną odbiera mu wybuch opony, na Silverstone odpada po kontakcie z Hamiltonem, natomiast na Monzy dochodzi między nimi do kolizji. Przed ostatnią rundą sezonu mają tyle samo punktów i zdobywa tytuł na ostatnim okrążeniu, bezlitośnie wykorzystując gorszą sytuację strategiczną kierowcy Mercedesa. W całym sezonie dziesięciokrotnie zdobywa pole position i melduje się pierwszy na mecie.
2020
Red Bull tradycyjnie deklaruje walkę o mistrzowskie tytuły i niemal tradycyjnie większość sezonu nie jest w stanie nawiązać kontaktu z Mercedesem. Verstappen prezentuje na torze absolutnie czołowe osiągi, jednakże to nie wystarcza, by w bolidzie RB16 podjąć równorzędny pojedynek z Hamiltonem oraz Bottasem. Wygrywa tylko dwukrotnie na Silverstone oraz Yas Marina, a także zgarnia jedno pole position. Sytuację utrudniają częste defekty bolidu, a także brak pomocy ze strony Albona. Pojawia się na mecie dwunastu wyścigów i tylko raz jest poza podium, dzięki czemu do samego końca ma matematyczne szanse na wicemistrzostwo. Finalnie jest trzeci z dorobkiem 214 punktów. Przedłuża również umowę z Red Bullem do 2023 roku.
2019
W obliczu odejścia Ricciardo z Red Bulla zostaje nowym liderem zespołu, biorąc na swoje barki rozwój RB15 napędzanego silnikiem Hondy. Wywiązuje się ze swoich obowiązków perfekcyjnie. W wewnętrznym pojedynku demoluje Pierre'a Gasly oraz wygrywa trzy wyścigi na torach w Austrii, Niemczech oraz Brazylii. Ponadto zgarnia pierwsze pole position w karierze na Hungaroringu i powtarza tę sztukę jeszcze na Interlagos. W drugiej połowie sezonu daje jednak o sobie znać jego gorąca głowa. W Belgii angażuje się w kolizję z Raikkonenem, a w Meksyku traci pierwsze pole startowe przez zignorowanie żółtych flag. W klasyfikacji zajmuje trzecie miejsce z dorobkiem 278 punktów.
2018
Rozpoczyna sezon w fatalnym stylu, notując serię kosztownych błędów. Traci mnóstwo punktów po wypadkach czy kolizjach z rywalami, natomiast w Monako będąc faworytem do pole position i wygranej, roztrzaskuje swojego Red Bulla na finiszu trzeciego treningu i rusza w niedzielę ostatni. Od Grand Prix Kanady zmienia podejście do wyścigów, co zaczyna procentować. Wygrywa chaotyczne zmagania w Austrii, a po letniej przerwie jest drugim najlepiej punktującym kierowcą w stawce. Dopisuje do dorobku zwycięstwo w Meksyku, natomiast w Brazylii jadąc po trzeci trumf uderza w niego dublowany Ocon i spada na drugie miejsce. Kończy mistrzostwa na czwartej pozycji z 249 punktami.
2017
W związku ze zmianą przepisów Red Bull jest upatrywany jako jeden z faworytów do tytułu, lecz model RB13 przez większość sezonu odstaje od Mercedesa i Ferrari. Ponadto nie kończy aż pięciu wyścigów przez usterki, natomiast kolejnych dwóch po kolizjach z Kimim Raikkonenem. Z tego powodu traci jakiekolwiek szanse na dobrą pozycję w tabeli, a także na wygraną w zespołowym pojedynku z Danielem Ricciardo. Mimo to czaruje kibiców widowiskową jazdą, a pod koniec sezonu gdy Red Bull wyraźnie przyspiesza, udaje mu się wygrać Grand Prix Malezji oraz Meksyku. Zajmuje szóste miejsce w klasyfikacji z dorobkiem 168 punktów, a także podpisuje nową umowę z zespołem ważną do końca 2020 roku.
2016
Zaczyna sezon jako kierowca Toro Rosso i w czterech wyścigach trzykrotnie finiszuje na punktowanych pozycjach. Po rundzie w Soczi awansuje do Red Bull Racing i już w swoim debiucie w barwach austriackiej ekipy odnosi zwycięstwo w Grand Prix Hiszpanii, zostając najmłodszym zawodnikiem w historii F1, który dokonał tej sztuki. Kolejne trzy wyścigi już nie są dla niego tak szczęśliwe i dopiero w Austrii znów pojawia się na podium. W dalszej części sezonu czaruje widzów widowiskowymi manewrami wyprzedzania, które wśród rywali budzą duże kontrowersje. Swój drugi sezon w F1 kończy na piątym miejscu z dorobkiem 204 punktów.
2015
Jest zdecydowanie największym objawieniem mistrzostw. Prezentuje bardzo dobre tempo, zarówno w kwalifikacjach jak i wyścigach. Ponadto popisuje się widowiskowymi manewrami wyprzedzania, jak w Chinach na Ericssonie, w Belgii na Nasrze czy w Brazylii na Perezie. Za kierownicą awaryjnego bolidu Toro Rosso zdobywa 49 punktów, natomiast jego najlepszymi wynikami są dwa czwarte miejsca na Węgrzech i w Stanach. Mimo to w kilku sytuacjach daje o sobie znać jego małe doświadczenie, przez co zebrał aż osiem karnych oczek do superlicencji. Swoją jazdą wzbudza zainteresowanie Ferrari, lecz pozostaje na kolejny rok w Toro Rosso by powalczyć o awans do głównej ekipy Red Bulla.
2014
Zaczyna karierę w pojazdach open-wheel od mocnego uderzenia, dołączając do stawki Mistrzostw Europy Formuły 3. Okazuje się być największą sensacją i wygrywa aż dziesięć wyścigów, z czego sześć pod rząd. Mimo to seria błędów kosztuje go tytuł i ostatecznie zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji. Jego dobra postawa otwiera mu sensacyjnie drogę do Formuły 1. Otrzymuje kontrakt w Toro Rosso na 2015 rok i mając 17 lat zostanie najmłodszym kierowcą w historii. Wcześniej jednak bierze udział w trzech treningach oraz kilku sesjach testowych.
2006 -2013
Mając osiem lat rozpoczyna profesjonalne starty w kartingu od holenderskich i belgijskich edycji Rotax Minimax Challenge. Od tamtej pory zdobywa wiele krajowych oraz międzynarodowych tytułów, najlepiej prezentując się w sezonie 2013. Zostaje wówczas kartingowym mistrzem świata w kategorii KZ1, po czym podejmuje decyzję o przesiadce do jednomiejscowego bolidu.
2001
Idzie w ślady swojego ojca Josa, podejmując się pierwszych startów w wyścigach. Mając niespełna cztery lata po raz pierwszy zasiada za kierownicą gokarta, biorąc udział w lokalnych mistrzostwach.

STATYSTYKI W F1

SezonP.StartyPunktyZwyc.PodiumPktwł.P.pos.Naj. okr.Nie skl.Zespoły
202600000000Red Bull
202522442181523831Red Bull
202412443791423831Red Bull
20231225751921221290Red Bull
2022122454151720751Red Bull
2021122395.51018211062Red Bull
202031721421112135Red Bull
20193212783919232Red Bull
201842124921117023Red Bull
20176201682413017Red Bull
20165212041717013Red Bull, Toro Rosso
20151219490010004Toro Rosso
201400000000Toro Rosso
Razem:2333444.571 (30,5%) 127 (54,5%) 197 (84,5%) 48 (20,6%) 36 (15,5%) 29 (12,4%) 2
Objaśnienia: P. - końcowa pozycja w klasyfikacji generalnej, Zwyc. - zwycięstwa, Pktwł. - punktował, P. pos. - pole positions, Naj. okr. - najszybsze okrążenia, Nie skl. - niesklasyfikowany, ZD - zdyskwalifikowany. Starty obejmują rozpoczęte wyścigi.